Jedną z najbardziej kontrowersyjnych kwestii z dziedziny prawa pracy jest problematyka odzieży roboczej. Pracownicy i pracodawcy zadają sobie pytanie, kto musi ją zapewnić, w jakim zakresie i jak często ma być wymieniana. Spróbujemy wyjaśnić najbardziej kłopotliwe przepisy.

Zgodnie z Art. 237⁷ kodeksu pracy to pracodawca ma obowiązek bezpłatnie dostarczyć pracownikowi odzież i obuwie robocze, jeżeli takie są wymogi technologiczne, sanitarne lub BHP albo jeśli odzież pracownika może ulec zniszczeniu. Jeżeli natomiast w tych przypadkach pracownik używa własnej odzieży i obuwia, wówczas pracodawca jest zobowiązany wypłacić mu ich ekwiwalent pieniężny.

Istnieje możliwość ustalenia przez pracodawcę stanowisk, na których dopuszczalne jest używanie przez pracowników za ich zgodą własnej odzieży i obuwia. Jeśli jednak jest to stanowisko pracy, na którym są wykonywane prace związane z bezpośrednią obsługą maszyn i innych urządzeń technicznych albo prace powodujące intensywne brudzenie lub skażenie odzieży i obuwia roboczego środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi, wówczas używanie własnej odzieży jest niedopuszczalne. Wynika z tego więc, że osoba pracująca w biurze, jako ochroniarz czy sprzedawca nie musi korzystać z odzieży ochronnej, o ile praca nie powoduje częstego brudzenia.

To pracodawca ustala, jakie rodzaje odzieży są wymagane na poszczególnych stanowiskach. Także od niego zależy przewidywany okres ich użytkowania. Odzież i obuwie robocze, a także środki ochrony indywidualnej, których używa pracownik, stanowią własność pracodawcy. Czytaj całość »